ای بازی زیبای لبت، بسته زبان را زیبایی تو کرده فنا، فنّ بیان را  ای آمدنت مبدا تاریخ تغزُل تاخیر تو بر هم زده تنظیم زمان را  عشق تو چه دردیست که در منظر عاشق از تاب و تب انداخته، حتی سرطان را  کافی است به مسجد بروی تا که مشایخ با شوق تو، از نیمه بگویند اذان را  روحم به تو صد نامه نوشت و نفرستاد ترسید که دیوانه کنی نامه رسان را   

توی شیرینی ، تو اول ، قند دوم می شودمزه سوهان اعلا پیش تو گم می شود بین قطاب و گز و نقل محلی ساده استحدس این که طعم لب های تو چندم می شود   روزها رد میشود، چشمت شرابی کهنهترپلک هایت کم کَمک تبدیل به خُم میشود  هر کجا ساکن شوی در نقشه، مانند شمالجمعیت آن جا گرفتار تراکم میشود  چشم بسته، هر کسی بویت کند توی سرشباغ های پرگُلِ قمصر تجسم میشود  ماه را جای تو می گیرم نمی دانم چرااینقدر این روزها سوءتفاهم می شود!  دود کن اسپند را، چشم حسود از دیدنتشورِ شور، اصلا دو تا دریاچهی قم میشود  وقتِ شرعی، لطف کن از پیش مسجد رد نشوموجبات سستیِ ایمان مردم میشود  وسوسه یعنی تو ! شالیزار هم یعنی بهشتبیخودی آدم دچار سیب و گندم می شود... 

قصـــه با طعــــم دهان تو شنیـــدن داردخــواب،در بستـــر چشمان تو دیدن دارد وقتی از شوق به موهای تو افتاده نسیمدست در دست تو هــر کوچــه دویدن دارد تاک، ازبوی تَنَت مست، به خود می پیچدسیب در دامنت احســـــاس رسیدن دارد بیــخ گوش تو دلاویزترین بـــاغ خــــداستطعـــم گیلاس از این فاصله چیــــدن دارد  کودکی چشم به در دوخته ام...تنگ غروبدل مـن شـــــوقِ در آغــــــــوش پریدن دارد "بوسه" سربسته ترین حرف خدا با لب توستاز لب ســـرخ تــــو این قصـــــه شنیدن دارد... 

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادندواندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردندباده از جام تجلی صفاتم دادند چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبیآن شب قدر که این تازه براتم دادند بعد از این روی من و آینه وصف جمالکه در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجبمستحق بودم و اینها به زکاتم دادند هاتف آن روز به من مژده این دولت دادکه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند این همه شهد و شکر کز سخنم میریزداجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادند همت حافظ و انفاس سحرخیزان بودکه ز بند غم ایام نجاتم دادند 

 نفس باد صبا مشک فشان خواهد شدعالم پیر دگرباره جوان خواهد شد ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد دادچشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد این تطاول که کشید از غم هجران بلبلتا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیرمجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنیمایه نقد بقا را که ضمان خواهد شد ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشیداز نظر تا شب عید رمضان خواهد شد گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبتکه به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرودچند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجودقدمی نه به وداعش که روان خواهد شد 

  به تو میگم که نشو دیوونه ای دلبه تو میگم که نگیر بهونه ای دلمن دیگه بچه نمی شم دیگه بازیچه نمی شم به تو میگم عاشقی ثمر ندارهواسه تو جز غم و درد سر ندارهمن دیگه بچه نمیشم دیگه بازیچه نمیشم عقلم زیر پا گذاشتی رفتیتو منو مبتلا گذاشتی رفتیبه غم زمونه ای دلمنو واگذاشتی ای دل به خدا منو رسوا کردی ای دلهمه جا مشتمو وا کردی ای دلهرجا رفتی پاگذاشتیفتنه برپا کردی ای دل می دونم تو دیگه عاقل نمی شیتو دیگه برای من دل نمی شی من دیگه بچه نمی شمدیگه بازیچه نمی شم    

بامدادی که به زنجیر جنون گل کردم عقل را بندی یلدای تغافل کردم   توبه شیرین ثمری داشت مراآخرکار که عبادات فدای قدح مل کردم   ناصح بیدلم آمد بفریبد با پند به طرب خاستم و رو به تغزّل کردم   این شگفت است که حیرانیم افزونترشد هر چه در گفته ی او بیش تأمل کردم   ساقی امشب دوسه پیمانه جنون بخشم بخش مزد نسخی که به پیمان تعقّل کردم   رستم از وسوسه ی شیخ و به فتوای بهار گوش دل وقف غزلخوانی بلبل کردم   طعنه را تیغ کشید از پی تعزیر دلم آهن سرد به آتش نفسی کل کردم   کوری چشم خزان باد صبا تاکه وزید باغ را تازه نهالی شدم و گل کردم  

همیشه در من اندوهی بود به جا مانده از حرف هایی که نتوانسته بودمبه تمامی آنها را بر زبان بیاورم 

دیری است که دل ، آن دل دلتنگ شدن هابی دغدغه تن داده به این سنگ شدن ها آه ای نفس از نفس افتاده ، کجا رفتدر نای نی افتادن و آهنگ شدن ها کو ذوق چکیدن ز سرانگشت جنون ، کوجاری به رگ سوخته ی چنگ شدن ها زین رفتن کاهل چه تمنّای فتوحی؟تیمور نخواهی شد از این لنگ شدن ها پای طلبم بود و به منزل نرسیدممن ماندم و فرسوده ی فرسنگ شدن ها   

  یک روز به شیدایی در زلف تو آویزمزان دو لب شیرینت صد شور برانگیزم گر قصد جفا داری اینک من و اینک سرور راه وفا داری جان در قدمت ریزم بس توبه و پرهیزم کز عشق تو باطل شدمن بعد بدان شرطم کز توبه بپرهیزم سیم دل مسکینم در خاک درت گم شدخاک سر هر کویی بی فایده میبیزم در شهر به رسوایی دشمن به دفم برزدتا بر دف عشق آمد تیر نظر تیزم مجنون رخ لیلی چون قیس بنی عامرفرهاد لب شیرین چون خسرو پرویزم گفتی به غمم بنشین یا از سر جان برخیزفرمان برمت جانا بنشینم و برخیزم گر بی تو بود جنت بر کنگره ننشینمور با تو بود دوزخ در سلسله آویزم با یاد تو گر سعدی در شعر نمیگنجدچون دوست یگانه شد با غیر نیامیزم   

بابا فغانی شیرازی  بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود کهبرخی او را از پیشگامان سبک هندی و بویژه سبک وقوع در شعر فارسیمیدانند. او در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید.از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان وسپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوسساکن شد. در سال آخر عمر از میگساریتوبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت.اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود.وی از شاعران مکتب وقوع بشمار می آید. نام او و نام پدرش در تذکره ها ذکر نشده است. تاریخ ولادتش نیز معلوم نیست ولی وفات او را در 925 نوشته اند. زادگاه او شیراز بوده و در آغاز عمر بکارگری اشتغال داشته و گفته اند که به همین مناسبت در آغاز شاعری تخلص او «سکّاکی» بوده است. ولی هیچ غزلی با این تخلص از او دیده نشده و در دیوان اشعارش همه جا تخلص او «فغانی» است. کسب علم برای سرودن شعر در سفر:در اواسط عمر از شیراز به هرات رفت. هرات در آن روزگار بزرگترین مرکز شعر و ادب فارسی بود و کسانی چون عبدالرحمن جامی، اهلی تُرشیزی، هاتفی، بنائی،

 به تو میگم که نشو دیوونه ای دلبه تو میگم که نگیر بهونه ای دلمن دیگه بچه نمی شم دیگه بازیچه نمی شم به تو میگم عاشقی ثمر ندارهواسه تو جز غم و درد سر ندارهمن دیگه بچه نمیشم دیگه بازیچه نمیشم عقلم زیر پا گذاشتی رفتیتو منو مبتلا گذاشتی رفتیبه غم زمونه ای دلمنو واگذاشتی ای دل به خدا منو رسوا کردی ای دلهمه جا مشتمو وا کردی ای دلهرجا رفتی پاگذاشتیفتنه برپا کردی ای دل می دونم تو دیگه عاقل نمی شیتو دیگه برای من دل نمی شی من دیگه بچه نمی شمدیگه بازیچه نمی شم    

 نمی شه غصه ما رو،یه لحظه تنها بذارهنمی شه این قافله،ما رو تو خواب جا بذاره دلم از اون دلای،قدیمیه از اون دلاستکه می خواد عاشق که شد،پا روی دنیا بذاره دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا روببره از این جا و ، اونور ابرا بذاره تو دلت بوسه می خواد من می دونم اما لبتسر  هر جمله دلش،می خواد یه اما بذاره بی تو دنیا نمی ارزه،تو با من باش و بذارهمه ی دنیا من و،همیشه تنها بذاره نمی شه غصه ما رو،یه لحظه تنها بذارهنمی شه این قافله،ما رو تو خواب جا بذاره دلم از اون دلای،قدیمیه از اون دلاستکه می خواد عاشق که شد،پا روی دنیا بذاره دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا روببره از اینجا و،اونور ابرا بذاره من می خوام تا آخر دنیا تماشات بکنماگه زندگی برام،چشم تماشا بذاره  بی تو دنیا نمی ارزه،تو با من باش و بذارهمه ی دنیا من و،همیشه تنها بذاره نمی شه غصه ما رو،یه لحظه تنها بذارهنمی شه این قافله،ما رو تو خواب جا بذاره